Lotus Praktijk

Als ik met mensen op het onderwerp ‘het paranormale’ kom, is vaak het eerste dat ik hoor als een soort verweer: “Nee, daar ben ik te nuchter voor”. Maar wat is in dit geval nuchter?

Bestaan er dan geen andere vormen van waarnemen? Vertellen mensen dan onzin als ze zeggen dat ze opa hebben gezien en/of gesproken, terwijl opa al jaren dood is? Dit laatste treft vooral veel kinderen, juist omdat kinderen nog zo open hiervoor staan. Het is dus maar net hoe je het (letterlijk) ziet! Zijn die mensen die al deze mogelijkheden wegduwen nu juist degenen die eigenlijk helemaal niet zo met beide benen op de grond staan? Zijn ze, meestal uit angst, bezig om het voor hen zo bekende en geaccepteerde wereldje krampachtig te laten voor wat het is?

Wat mij op de televisie vaak opvalt is, als mensen voor de camera op de man af gevraagd wordt of ze geloven in een hiernamaals, je meestal te horen krijgt: “Ik geloof wel dat er hierna iets is”. Terwijl als het letterlijk dichtbij komt, bijvoorbeeld door iemand in hun omgeving, dan knijpen ze hem, en wordt alles meestal bij voorbaat weggewuifd.

Jammer, want op deze manier doen mensen zichzelf ook tekort. Hoeveel mensen onder ons hebben niet bepaalde ervaringen waar ze graag met anderen over zouden willen praten, maar dat niet doen uit angst voor kritiek? Ik ervaar veel positiefs uit hetgeen niet zomaar met onze twee ogen en oren waar te nemen is, en ik zou deze ervaringen voor geen goud willen missen.

Indien wij hier openlijker met elkaar over zouden durven praten, zouden veel mensen hiermee geholpen kunnen zijn. Zo is het bijvoorbeeld mijn overtuiging dat een aanzienlijke groep mensen in een psychiatrische inrichting zit, omdat hun omgeving hun gedrag en ervaringen niet kunnen plaatsen. Frustrerend voor de geestelijke wereld die zou willen helpen, maar met ‘kromme tenen’ aan moet zien wat wij zoal ‘uitspoken’. Nog veel meer frustrerend is het voor dìe mensen die helemaal niet op zo’n psychiatrische afdeling thuishoren, alsmede voor die sensitieve kinderen die d.m.v. medicijnen in het gareel gehouden worden. Begrijp me goed, ik ben geen arts, en natuurlijk zijn er mensen die zó ziek zijn dat ze wel opgenomen mòeten worden, maar ik heb altijd al het idee gehad dat veel mensen op die afdelingen zitten, alleen om anderen zogenaamd gerust te stellen. “Hij of zij krijgt nu toch de behandeling die goed voor hem of haar is?” Nou, dat hoop ik dan maar….

Het zou voor mij geruststellend zijn als een goede parapsycholoog, coach, of paragnost iemand uit zo’n vreselijke situatie zou kunnen bevrijden. Platspuiten of met pillen verdoven zou voor veel mensen, naar mijn mening, misdadig genoemd kunnen worden. Mogen onschuldige, sensitieve mensen alstublieft zichzelf zijn?