Weblog
|
feb 24
2010
|
Als ik met mensen op het onderwerp ‘het paranormale’ kom, is vaak het eerste dat ik hoor als een soort verweer: “Nee, daar ben ik te nuchter voor”. Maar wat is in dit geval nuchter?
Bestaan er dan geen andere vormen van waarnemen? Vertellen mensen dan onzin als ze zeggen dat ze opa hebben gezien en/of gesproken, terwijl opa al jaren dood is? Dit laatste treft vooral veel kinderen, juist omdat kinderen nog zo open hiervoor staan. Het is dus maar net hoe je het (letterlijk) ziet! Zijn die mensen die al deze mogelijkheden wegduwen nu juist degenen die eigenlijk helemaal niet zo met beide benen op de grond staan? Zijn ze, meestal uit angst, bezig om het voor hen zo bekende en geaccepteerde wereldje krampachtig te laten voor wat het is?
Wat mij op de televisie vaak opvalt is, als mensen voor de camera op de man af gevraagd wordt of ze geloven in een hiernamaals, je meestal te horen krijgt: “Ik geloof wel dat er hierna iets is”. Terwijl als het letterlijk dichtbij komt, bijvoorbeeld door iemand in hun omgeving, dan knijpen ze hem, en wordt alles meestal bij voorbaat weggewuifd.
